ยอมรับว่าทุกครั้งที่พูดคำว่า "พอแล้ว"
พุดไปทั้งๆที่ก้อรุ้ตัวเองว่าคงจะทำไม่ได้นาน
ไม่แปลกถ้าจะเรียกตัวเองว่าคนดีแต่ปาก
เพราะมันก้อเปนแบบนั้นจิงๆ ไม่ว่าเรื่องอะรัยก้อตาม ..
อาจเพราะภายนอกดูเหมือนไม่คิดอะไร สบายๆ ตัดสินใจอะไรด้วยตัวเองได้ง่ายๆ
เลยเปนเหตุผลที่ทำให้คนภายนอกมองว่าเข้มแข็งรึเปล่า
คงไม่มีใครอยากเปนคนอ่อนแอต่อหน้าคนอื่น ว่ามั้ย??
งั้นคงไม่แปลกสินะ ถ้าเราจะเปนอีกคน
ที่เลือกเอาความเข้มแข็งจอมปลอมมาเปนเกราะป้องกันตัวเองจากความเจ็บปวด
แต่มันก้อแน่นอน อะไรที่ปลอม..ก้อไม่เคยคงทน
เพราะผ่านความปวดร้าว และฝืนทนมามากกว่าที่ควรจะเปนรึเปล่า
เกราะของเราถึงเริ่มเปราะบางลงทุกวัน ทุกวัน .. .ทุกวัน
ในเมื่อมันไม่มีค่าอะไร ป้องกันความเจ็บปวดเหมือนที่เคยเปนไม่ได้อีก
คงถึงเวลาที่จะปล่อยทิ้ง .. ยอมรับความจริงของตัวเอง
ฉันเปนแค่คนๆหนึ่ง ความรุ้สึกมันฝืนกันไม่ได้
กำลังเจ็บปวด กำลังอ่อนแอ กำลังหมดแรง
สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่แค่ฉันที่รุ้สึก ไม่ว่าใครก้อเคยสัมผัสกับมันทั้งนั้น
ที่สำคัญคือเค้าผ่านกันไปได้ไม่ใช่หรอ ??
และเมื่อฉันคือคนที่เหมือนพวกเค้าทุกอย่าง.. ไม่ว่ายังไงก้อต้องผ่านมันไปให้ได้
อาจไม่ใช่วันนี้ อาจไม่ใช่พรุ่งนี้ แต่ชีวิตมันไม่ได้มีแค่สองวัน
ขอบคุณคนๆนึงที่สอนให้ฉันรุ้จักกับความรัก
แต่ความรักกลับสอนให้รุ้อะไรอีกมากมาย
ให้รุ้จักความห่วงใย ใส่ใจ และคุณค่าของเวลา
รุ้จักกับความเจ็บปวด การจากลา ความเข้าใจ คุณค่าของความรัก
สอนให้จำทุกๆสิ่ง..แต่กลับไม่เคยสอนให้ ลืม
ขอบคุณคนอีกคนนึงที่ทำให้เข้าใจความหมายของการลืมกัน
ขอบคุณที่เลือกที่จะลืมฉัน เพราะทำให้ฉันเรียนรู้ที่จะลืมเทอเหมือนกัน
ขอบคุณที่บอกว่าไม่เคยลืมฉัน เพราะมันทำให้ฉันได้รุ้ว่าเทอลืมฉันได้แล้วจิงๆ
ขอบคุณที่ทำทุกอย่าง เพื่อย้ำว่าฉันควรลืมทุกอย่าง
ขอบคุณที่ทำให้เข้าใจว่า...การลืมความรักมันยากขนาดนี้
อาจดูเหมือนคนเข้าใจได้ยาก อารมไม่คงที่
แต่ทุกอย่างมันคงจะต้องมีที่มาที่ไป
มันต้องมีเหตุผลในตัวของมันเอง ... ไม่ต่างกับฉัน
สิ่งที่ฉันเปน ทุกอย่างที่เคยผ่านมา ฉันมีเหตุผลในตัวเอง
อาจไม่มีใครเข้าใจ แต่ฉันเข้าใจตัวฉัน .. ยอมรับในตัวเอง
ฉันเปนคนไม่ชอบฝืนใจตัวเอง แต่ก้อกำลังฝืนอยู่ เหตุผลมันอยู่ลึกเกินกว่าจะขุดขึ้นมาพุดกันได้
แค่เข้าใจตัวเองก้อพอ ..
เพราะลืมว่าใช้ชีวิตคนเดียวเป็นยังไง
ไม่แปลกถ้าจะกลัวกับการที่จะอยู่คนเดียว ทำอะไรคนเดียว
แต่ก้อจะเริ่มใหม่ให้ได้ พุดกับตัวเองให้ได้ พุดกับทุกคนให้ได้
ฉันอยู่คนเดียวได้ สบายมาก
ครั้งนี้ตัวคนเดียวจิงๆแล้ว ... ไม่มีใครมาผูกมัด ไม่รั้ง ไม่ขอให้ใครมาเปนบุคคลที่สอง
อยู่คนเดียวมันไม่ตาย เมื่อก่อนก้อเคยอยู่มาแล้ว
อาจเจ็บปวด อาจเหงาบ้าง .. แต่มันก้อจะผ่านไปได้ด้วยดี
ใช่มั้ย ??
:)
ยอมรับว่าทุกครั้งที่พูดคำว่า "พอแล้ว"
พุดไปทั้งๆที่ก้อรุ้ตัวเองว่าคงจะทำไม่ได้นาน
ไม่แปลกถ้าจะเรียกตัวเองว่าคนดีแต่ปาก
เพราะมันก้อเปนแบบนั้นจิงๆ ไม่ว่าเรื่องอะรัยก้อตาม ..
อาจเพราะภายนอกดูเหมือนไม่คิดอะไร สบายๆ ตัดสินใจอะไรด้วยตัวเองได้ง่ายๆ
เลยเปนเหตุผลที่ทำให้คนภายนอกมองว่าเข้มแข็งรึเปล่า
คงไม่มีใครอยากเปนคนอ่อนแอต่อหน้าคนอื่น ว่ามั้ย??
งั้นคงไม่แปลกสินะ ถ้าเราจะเปนอีกคน
ที่เลือกเอาความเข้มแข็งจอมปลอมมาเปนเกราะป้องกันตัวเองจากความเจ็บปวด
แต่มันก้อแน่นอน อะไรที่ปลอม..ก้อไม่เคยคงทน
เพราะผ่านความปวดร้าว และฝืนทนมามากกว่าที่ควรจะเปนรึเปล่า
เกราะของเราถึงเริ่มเปราะบางลงทุกวัน ทุกวัน .. .ทุกวัน
ในเมื่อมันไม่มีค่าอะไร ป้องกันความเจ็บปวดเหมือนที่เคยเปนไม่ได้อีก
คงถึงเวลาที่จะปล่อยทิ้ง .. ยอมรับความจริงของตัวเอง
ฉันเปนแค่คนๆหนึ่ง ความรุ้สึกมันฝืนกันไม่ได้
กำลังเจ็บปวด กำลังอ่อนแอ กำลังหมดแรง
สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่แค่ฉันที่รุ้สึก ไม่ว่าใครก้อเคยสัมผัสกับมันทั้งนั้น
ที่สำคัญคือเค้าผ่านกันไปได้ไม่ใช่หรอ ??
และเมื่อฉันคือคนที่เหมือนพวกเค้าทุกอย่าง.. ไม่ว่ายังไงก้อต้องผ่านมันไปให้ได้
อาจไม่ใช่วันนี้ อาจไม่ใช่พรุ่งนี้ แต่ชีวิตมันไม่ได้มีแค่สองวัน
ขอบคุณคนๆนึงที่สอนให้ฉันรุ้จักกับความรัก
แต่ความรักกลับสอนให้รุ้อะไรอีกมากมาย
ให้รุ้จักความห่วงใย ใส่ใจ และคุณค่าของเวลา
รุ้จักกับความเจ็บปวด การจากลา ความเข้าใจ คุณค่าของความรัก
สอนให้จำทุกๆสิ่ง..แต่กลับไม่เคยสอนให้ ลืม
ขอบคุณคนอีกคนนึงที่ทำให้เข้าใจความหมายของการลืมกัน
ขอบคุณที่เลือกที่จะลืมฉัน เพราะทำให้ฉันเรียนรู้ที่จะลืมเทอเหมือนกัน
ขอบคุณที่บอกว่าไม่เคยลืมฉัน เพราะมันทำให้ฉันได้รุ้ว่าเทอลืมฉันได้แล้วจิงๆ
ขอบคุณที่ทำทุกอย่าง เพื่อย้ำว่าฉันควรลืมทุกอย่าง
ขอบคุณที่ทำให้เข้าใจว่า...การลืมความรักมันยากขนาดนี้
อาจดูเหมือนคนเข้าใจได้ยาก อารมไม่คงที่
แต่ทุกอย่างมันคงจะต้องมีที่มาที่ไป
มันต้องมีเหตุผลในตัวของมันเอง ... ไม่ต่างกับฉัน
สิ่งที่ฉันเปน ทุกอย่างที่เคยผ่านมา ฉันมีเหตุผลในตัวเอง
อาจไม่มีใครเข้าใจ แต่ฉันเข้าใจตัวฉัน .. ยอมรับในตัวเอง
ฉันเปนคนไม่ชอบฝืนใจตัวเอง แต่ก้อกำลังฝืนอยู่ เหตุผลมันอยู่ลึกเกินกว่าจะขุดขึ้นมาพุดกันได้
แค่เข้าใจตัวเองก้อพอ ..
เพราะลืมว่าใช้ชีวิตคนเดียวเป็นยังไง
ไม่แปลกถ้าจะกลัวกับการที่จะอยู่คนเดียว ทำอะไรคนเดียว
แต่ก้อจะเริ่มใหม่ให้ได้ พุดกับตัวเองให้ได้ พุดกับทุกคนให้ได้
ฉันอยู่คนเดียวได้ สบายมาก
ครั้งนี้ตัวคนเดียวจิงๆแล้ว ... ไม่มีใครมาผูกมัด ไม่รั้ง ไม่ขอให้ใครมาเปนบุคคลที่สอง
อยู่คนเดียวมันไม่ตาย เมื่อก่อนก้อเคยอยู่มาแล้ว
อาจเจ็บปวด อาจเหงาบ้าง .. แต่มันก้อจะผ่านไปได้ด้วยดี
ใช่มั้ย ??
:)
เอาเหอะ !!
เค้าดูมีอิทธิพลมากมายมหาศาล
มากซะจนเรากลายเป็นคน " ไม่รุ้เรื่อง " ไปแล้ว
ไม่รุ้ดิ เราไม่ชอบอะไรอย่างงี้
แต่คนไม่รุ้เรื่องอย่างเราก้อต้องมุดหัวทำไม่รุ้เรื่องต่อไปใช่ป่ะ ??
แล้ว...การที่เราเพ้อออออ ถึงสิ่งที่ทำให้เรา
ในเวลาที่อยู่ด้วยกันนี่มันก้อยิ่งทำให้เราดูควายหว่ะ
จิงๆนะ -*- เราไม่เสียใจ แต่มันแบบบบบบ
แม่ง !! ก้อไม่ได้โกดหว่ะ มันก้อเรื่องของเทอ จะทำรัยก้อทำ
แต่ทำไมต้องทำแบบนี้วะ แม่งง ไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจ
โอ๊ยย ยย ย แต่ก้อไม่ได้ทำรัยให้เรานี่หว่า
เออ... ช่วยเขี่ยเราไปไกลๆได้เลยนะ
ถ้าแบบไม่อยากให้ใครเข้าใจผิดอะรัยมากกว่านี้
มันอาจจะดูทำใจได้ยากกก(( โคด ))สำหรับเรา(( คนเดียว ))
แต่เราไม่อยากเป็นตัวปันหา.. ถ้าทุกอย่างมันดีอยู่แล้ว
แล้วคือมันเสียเพราะเรา เรา เรา เราคนเดียวอ่ะ
เออๆ ตัดสินใจแล้วก้อได้วะ เด๋วไปเอง
จะไปเองเลย เดินไปไกลๆ ไปไกลลูกกะตาเลย
ไม่มาให้เห็นให้วุ่นวายอีก โอเคป่าว
กลับมาเปนคนปกติได้แล้วเหอะนะ อย่างงี้ไม่ดีอ่ะ
เราไม่ชอบบ เราเปนห่วงง เราไม่สบายใจ
โว๊ยยยย แม่ง หน้าที่ก้อไม่ใช่ รัยวะเนี่ย !!
โอเค !! เอางี้ดีมั้ย ดีแล้วใช่มั้ย
เราไม่เสียใจโว๊ยยย ย ยย ยย ย
ไม่เลยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
ไม่แม้แต่นิดเดียววว เห้ย!! เราพูดจิงนะ -*-
โอ๊ยยย ย แม่งเหมือนคนบ้าเลยหว่ะ
หงุดหงิดเว่ยยย !!
โชคดีละกันนะ โชคดีๆๆๆๆๆๆ
รักหว่ะ รักโคดดดดดเลย (( รัยวะแม่ง ))
:(
ยอมรับว่าทุกครั้งที่พูดคำว่า "พอแล้ว"
พุดไปทั้งๆที่ก้อรุ้ตัวเองว่าคงจะทำไม่ได้นาน
ไม่แปลกถ้าจะเรียกตัวเองว่าคนดีแต่ปาก
เพราะมันก้อเปนแบบนั้นจิงๆ ไม่ว่าเรื่องอะรัยก้อตาม ..
อาจเพราะภายนอกดูเหมือนไม่คิดอะไร สบายๆ ตัดสินใจอะไรด้วยตัวเองได้ง่ายๆ
เลยเปนเหตุผลที่ทำให้คนภายนอกมองว่าเข้มแข็งรึเปล่า
คงไม่มีใครอยากเปนคนอ่อนแอต่อหน้าคนอื่น ว่ามั้ย??
งั้นคงไม่แปลกสินะ ถ้าเราจะเปนอีกคน
ที่เลือกเอาความเข้มแข็งจอมปลอมมาเปนเกราะป้องกันตัวเองจากความเจ็บปวด
แต่มันก้อแน่นอน อะไรที่ปลอม..ก้อไม่เคยคงทน
เพราะผ่านความปวดร้าว และฝืนทนมามากกว่าที่ควรจะเปนรึเปล่า
เกราะของเราถึงเริ่มเปราะบางลงทุกวัน ทุกวัน .. .ทุกวัน
ในเมื่อมันไม่มีค่าอะไร ป้องกันความเจ็บปวดเหมือนที่เคยเปนไม่ได้อีก
คงถึงเวลาที่จะปล่อยทิ้ง .. ยอมรับความจริงของตัวเอง
ฉันเปนแค่คนๆหนึ่ง ความรุ้สึกมันฝืนกันไม่ได้
กำลังเจ็บปวด กำลังอ่อนแอ กำลังหมดแรง
สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่แค่ฉันที่รุ้สึก ไม่ว่าใครก้อเคยสัมผัสกับมันทั้งนั้น
ที่สำคัญคือเค้าผ่านกันไปได้ไม่ใช่หรอ ??
และเมื่อฉันคือคนที่เหมือนพวกเค้าทุกอย่าง.. ไม่ว่ายังไงก้อต้องผ่านมันไปให้ได้
อาจไม่ใช่วันนี้ อาจไม่ใช่พรุ่งนี้ แต่ชีวิตมันไม่ได้มีแค่สองวัน
ขอบคุณคนๆนึงที่สอนให้ฉันรุ้จักกับความรัก
แต่ความรักกลับสอนให้รุ้อะไรอีกมากมาย
ให้รุ้จักความห่วงใย ใส่ใจ และคุณค่าของเวลา
รุ้จักกับความเจ็บปวด การจากลา ความเข้าใจ คุณค่าของความรัก
สอนให้จำทุกๆสิ่ง..แต่กลับไม่เคยสอนให้ ลืม
ขอบคุณคนอีกคนนึงที่ทำให้เข้าใจความหมายของการลืมกัน
ขอบคุณที่เลือกที่จะลืมฉัน เพราะทำให้ฉันเรียนรู้ที่จะลืมเทอเหมือนกัน
ขอบคุณที่บอกว่าไม่เคยลืมฉัน เพราะมันทำให้ฉันได้รุ้ว่าเทอลืมฉันได้แล้วจิงๆ
ขอบคุณที่ทำทุกอย่าง เพื่อย้ำว่าฉันควรลืมทุกอย่าง
ขอบคุณที่ทำให้เข้าใจว่า...การลืมความรักมันยากขนาดนี้
อาจดูเหมือนคนเข้าใจได้ยาก อารมไม่คงที่
แต่ทุกอย่างมันคงจะต้องมีที่มาที่ไป
มันต้องมีเหตุผลในตัวของมันเอง ... ไม่ต่างกับฉัน
สิ่งที่ฉันเปน ทุกอย่างที่เคยผ่านมา ฉันมีเหตุผลในตัวเอง
อาจไม่มีใครเข้าใจ แต่ฉันเข้าใจตัวฉัน .. ยอมรับในตัวเอง
ฉันเปนคนไม่ชอบฝืนใจตัวเอง แต่ก้อกำลังฝืนอยู่ เหตุผลมันอยู่ลึกเกินกว่าจะขุดขึ้นมาพุดกันได้
แค่เข้าใจตัวเองก้อพอ ..
เพราะลืมว่าใช้ชีวิตคนเดียวเป็นยังไง
ไม่แปลกถ้าจะกลัวกับการที่จะอยู่คนเดียว ทำอะไรคนเดียว
แต่ก้อจะเริ่มใหม่ให้ได้ พุดกับตัวเองให้ได้ พุดกับทุกคนให้ได้
ฉันอยู่คนเดียวได้ สบายมาก
ครั้งนี้ตัวคนเดียวจิงๆแล้ว ... ไม่มีใครมาผูกมัด ไม่รั้ง ไม่ขอให้ใครมาเปนบุคคลที่สอง
อยู่คนเดียวมันไม่ตาย เมื่อก่อนก้อเคยอยู่มาแล้ว
อาจเจ็บปวด อาจเหงาบ้าง .. แต่มันก้อจะผ่านไปได้ด้วยดี
ใช่มั้ย ??
:)
เอาเหอะ !!
เค้าดูมีอิทธิพลมากมายมหาศาล
มากซะจนเรากลายเป็นคน " ไม่รุ้เรื่อง " ไปแล้ว
ไม่รุ้ดิ เราไม่ชอบอะไรอย่างงี้
แต่คนไม่รุ้เรื่องอย่างเราก้อต้องมุดหัวทำไม่รุ้เรื่องต่อไปใช่ป่ะ ??
แล้ว...การที่เราเพ้อออออ ถึงสิ่งที่ทำให้เรา
ในเวลาที่อยู่ด้วยกันนี่มันก้อยิ่งทำให้เราดูควายหว่ะ
จิงๆนะ -*- เราไม่เสียใจ แต่มันแบบบบบบ
แม่ง !! ก้อไม่ได้โกดหว่ะ มันก้อเรื่องของเทอ จะทำรัยก้อทำ
แต่ทำไมต้องทำแบบนี้วะ แม่งง ไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจ
โอ๊ยย ยย ย แต่ก้อไม่ได้ทำรัยให้เรานี่หว่า
เออ... ช่วยเขี่ยเราไปไกลๆได้เลยนะ
ถ้าแบบไม่อยากให้ใครเข้าใจผิดอะรัยมากกว่านี้
มันอาจจะดูทำใจได้ยากกก(( โคด ))สำหรับเรา(( คนเดียว ))
แต่เราไม่อยากเป็นตัวปันหา.. ถ้าทุกอย่างมันดีอยู่แล้ว
แล้วคือมันเสียเพราะเรา เรา เรา เราคนเดียวอ่ะ
เออๆ ตัดสินใจแล้วก้อได้วะ เด๋วไปเอง
จะไปเองเลย เดินไปไกลๆ ไปไกลลูกกะตาเลย
ไม่มาให้เห็นให้วุ่นวายอีก โอเคป่าว
กลับมาเปนคนปกติได้แล้วเหอะนะ อย่างงี้ไม่ดีอ่ะ
เราไม่ชอบบ เราเปนห่วงง เราไม่สบายใจ
โว๊ยยยย แม่ง หน้าที่ก้อไม่ใช่ รัยวะเนี่ย !!
โอเค !! เอางี้ดีมั้ย ดีแล้วใช่มั้ย
เราไม่เสียใจโว๊ยยย ย ยย ยย ย
ไม่เลยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
ไม่แม้แต่นิดเดียววว เห้ย!! เราพูดจิงนะ -*-
โอ๊ยยย ย แม่งเหมือนคนบ้าเลยหว่ะ
หงุดหงิดเว่ยยย !!
โชคดีละกันนะ โชคดีๆๆๆๆๆๆ
รักหว่ะ รักโคดดดดดเลย (( รัยวะแม่ง ))
:(
ทุกๆทาง ทุกๆที่ ไม่มีเลย .. .
เป็นไปได้ยังไง.. . ไม่ได้ออนเอ็ม เข้า Hi5 มา2วันแล้ว
5555+ สำหรับคนอย่างเรามันเป็นเรื่องน่าแปลก
Hi5 วันนี้พึ่งเข้าไปรับแอด กับเปลี่ยน status
แล้วก้อปิด .. . คอมเม้นก้อไม่ดู 555+
ไม่รุ้สิ ไม่อยากรุ้ความเป็นไปของคนอื่น
นอกจากตัวเอง (( เห็นแก่ตัวหว่ะ ))
ม่ะวานตื่น 11 โมง ไม่มีคนอยู่บ้านเลย
เที่ยงๆก้อออกไปสยาม ไปทำไมไม่รุ้ ไม่มีเพื่อนเลย T^T
อยู่คนเดียว เดินวนไปวนมา ดีที่คุยกับแอ๋มตลอด ไม่งั้นคงเหี่ยวแน่ๆ
เดินๆอยู่ก้อคิด .. . แม่งงง ง มาทำไมวะ เหงาชิบหายเลย 555+
หิวโคด แต่ไม่อยากกินข้าวคนเดียว
เด๋วคนผ่านไปผ่านมาจะสมเพชเวทนา - -"
โชคเข้าข้างที่พี่ลูกหว้าอยู่สยาม เลยมีคนกินข้าวด้วยกัน ฮิ้วว วว !!
กินเสดพี่ลูกหว้าอยู่ด้วยแปปนึงก้อแยกกัน .. .
ตอนที่เดินไป loft เจอพี่โด่งด้วย .. .หล่อแบบน่ากรี๊ดกร๊าดมากเลย
แล้วแม่งก้อน่าด้านไปขอเค้าถ่ายรุป (( ดีที่พี่ลูกหว้าอยู่ด้วย ไม่งั้นคงไม่กล้าขนาดนั้น ))
พี่โด่งดูเหมือนจะมึนๆ เลยไม่ได้คุยด้วยมาก .. พุดเหมือนสนิทกันอ่ะ - -"
เบี้ยวหว่ะ .. เพราะพี่โด่งถือกล้อง 555555555555+ มือถือนี้จะไม่ขายเลยยย
ส่งพี่ลูกหว้าเส็ดเดินซักพักทุ่มนึงก้อกลับ .. .อยู่ได้ไงก้อไม่รุ้
โคดดดดดอึด 5555+ (^o^)/
......
.....
....
...
..
.
กลับเข้าสู่ความเป็นจริงที่มันเลี่ยงไม่ได้เลยยย ซักนาทีเดียว
เอาจิงๆมั้ยว่าไปที่ไหนก้อมีแต่ที่เดิมๆที่ทำให้ต้องคิดถึงมากๆ
ทุกๆทาง ทุกๆที่ ไม่มีเลย .. .
สยามก้อกว้างขนาดนั้น .. .มันก้อยังจะอุส่าเจออะรัยที่แบบ ต้องคิดถึง
ข้ามมา MBK ก้อหลอกหลอนจิงๆ (( ใครผิดวะ?? ))
ลุกลามมากๆ ไปถึงรถไฟใต้ดิน .. .ทางเข้าบ้าน
ถ้าอ่อนแอมากขนาดนี้ต่อไปห้องตัวเองคงอยู่ไม่ได้ บ้านก้อคงอยู่ไม่ได้
เตียงนอนจะนอนแต่ละทีก้อแทบตาย ต้องทำยังไงอ่ะ..
(( ข้อความข้างบน คิดตื้นๆ อย่าคิดลึกๆ - -" ))
เหมือนจะสบายใจนะ ที่คิดจะหายก้อหายไปง่ายๆ
เพื่อนก้อตามหากันวุ่นวาย 55555+
มันก้อไม่อ่ะ ... .มองข้ามในสิ่งที่รุ้ว่ามันต้องมีอะรัย
แต่มันก้อไม่ใช่เรื่องของเรา มันไม่จำเป็นต้องรุ้
เราไม่อยากเปนคนเห็นแก่ตัวเหมือนที่"ใคร"เคยพูด
ทำอย่างงี้มันดีกับตัวเราเอง ไม่วันนี้ก้อพรุ่งนี้แน่ๆ :)
หรือถ้ามันจะไม่ดี .. .
ก้อไม่รุ้แล้วอ่ะ
ก้อทำรัยไม่ได้แล้วนี่หว่า
555555555+
วู้ววว วว วว .. .
บ๊ายบายยย ยย นะคะ
:')
LawhyWAII
